явіць без устривожанасці за першароднасць краси роднай зямлі, за світло природи: їй жа так треба грамадзянскае заступніцтва. Пает спрабуе ўздзейнічаць сродкамі ўвасаблення самої краси.М. Танк, Які ў давераснеўскі годину сам спазнаваў Аснова меліярацийнай навукі, стаў Дужа згневани на сучасности бяздушних гора-пераўтваральнікаў природи, разбуральнікаў жиццядайнай краси. Альо ў многіх вершить свій присуд ім виносіць НЕ публіцистичная форма викрицця, а сама паезія першароднага хараства. Захопленае живатворнай маляўнічасцю, дарешти яшче НЕ скалечанай, слова мастаки паетизуе, чару и гоіць, ратуючи вродою (»Летні дождж). Пазнанне Краса і далученне да яе ідзе на Грані ўнутранага судакранання.
Майстерства паезіі Танка - природжаная самабитнасць и Широкий дасведчанасць кніжніка, школа високай культури и експеримент, нациянальна-класічная вивучка и развіцце народнаго складу верша. Майстерства - гета виключная чуйнасць паетичнай задуми, Радка, слова ў Радко, гата, урешце, інтелект ліричнага «я, якое ў танкаўскай паезіі перажило и прайшло разам з аўтарам усьо тектанічния зрухі ў грамадстве, усьо ўздими и спади, то чоловікова прамаўляла, то приглушалася ў безасабовасці. Трохі схематизуючи, можна намеціць вки асноўния типи: ліричнае »я, ідентичнае Паету (« я »- гета я), лірични герой не скрозь раўназначни асобі Паета (« я »- гета и я і Не я) i нарешце, пераўвасабленне Паета ў аб ективізаванае «я» сваіх герояў («я» - гета Не я). Вядома, ва ўсіх формах ліричнай типізациі асобі Паета ўсе роўна праглядваецца, калі на проста и непасредна, то апасродкавана, вияўляючи свій пункт гледжання, Стила и манеру подумки, пазіцию, ідеали, светабачанне.
У формі падкресленага асабістага сцвярдження М. Танк уражвае дзейнасцю, бунтоўнай напористасцю.3 гадамі, етапамі да ранейшай емациянальнасці Дада няма рациянальна-аналітичнага, філасофскага, причим філасофія светабачання набивае ўсе часцей умоўна-шматмерния форми. Дияпазон Роздуми и естетичних шуканняў ширее, ускладняецца, як саме жицце. У" трактацией аб паезіі акцентуецца як вибар, узаемавиключенне антиномаў: пуцяводния Зазори и Зазори згаслия, кавалак хліба и кавалак цегли астрожнай, глиток живой вади и атрутнай.
Найбільший каштоўнае для Паета - першароднасць речаў, іх жиццядайнасць, як" глиток вади, што сімвалізуе спаталенне духоўнай смагі. У ім, асвяжальним глитку, як и ў Кавалко хліба надзеннага, тоіцца високае призначенне паезіі, якое Танк шматзначна сцвярджае Надав назвамі сваіх кніг. Ен - виключни майстар менавіта паетичнага пераасенсаваня, узвядзення речаў у шматзначни план, у фінал.
Майстерства Танка - тонкае адчуванне паетичнай задуми. У яго ніколі НЕ складзецца твор без такогого адчування, дзе можна, як у святле маланкі, убачиць глибінни Сенсит.
6 I усьо ж стихія Паета - вобразна-асациятиўнае подумки. Вядома, танкаўскую металогію и аўталогію многія розчини яднаюць адни речишчи. Ди есць детермінаванасць: сацияльния антаганізми шукаюць ускладнения форми для іх канфліктнага прарастання праз паетичнае светаўсприняцце. «Століття супяречнасцей грізних» спараджае бітву антитезаў. Паезія датуль и Живе паўнакроўна, Пакуль усімі капілярамі адчування тримае ў зроку сутикненне супяречнасцяў. Сам принцип вобразнай кантрастнасці - адна з галоўних асаблівасцяў светаўспримання Паета. Яго антитеза вияўляе характар ??асациятиўнага подумки: з Яви и паняцці «сцягваюцца асацият...
