грамадстве, хрисціянская царква сама пачинае праследаваць іншадумцаСћ, причим гетия праследванні билі больш сістематичнимі, чим у перияд античнасці, и вальнадумства маглів праяСћляцца толькі Сћ виглядзе некатора тенденций. p> адной з праяСћ вальнадумства Сћ перияд сяредніх вякоСћ була канцепция падвойнай ісціни. Самим вядомим з яе аСћтараСћ з'яСћляецца арабскі філосаф Ібн Рушд (Авероес) (1126 - 1198). Ен сцвярджаСћ, што теалогія и філасофія Незалежності адна пекло адной и дасягаюць ісціни рознимі шляхамі, причим ісціннае Сћ філасофіі можа супяречиць ісціннаму Сћ теалогіі и наадварот. Ібн Рушд лічиСћ, што Сћ решце решт развіцце и теалогіі, и філасофіі павінна привесці Чалавек да Бога, аднако теория падвойнай ісціни абгрунтоСћвала права філосафаСћ на самастойния даследаванні, незалежния пекло релігійних палаженняСћ.
Ідеі Ібн Рушда билі падтримани нідерландскім філосафам Сігерам Брабантскім (каля 1235 - каля 1282 рр..), кіраСћніком школи авераістаСћ у Парижскім універсітеце. Ен таксамо настойваСћ на незалежнасці шляхоСћ даследавання філасофіі и теалогіі. Признаючи існаванне Бога, як першапричини Сћсяго, Сігер сцвярджаСћ, што світло "Сувечни" Богу, Бог не свабодни Сћ сваім стаСћленні да світлу и падпарадкоСћваецца ім жа самім створаним заканамернасцям. Ен адмаСћляСћ магчимасць боскага Сћмяшальніцтва Сћ леси людзей, цуди и замагільнае пакарану, а таму лічиСћ малітви непатребним. Каталіцкая царква асудзіла подивимось Сігера Брабантскага, яго виклікалі Сћ Рим на суд інквізіциі, дзе пад годину слідства ен биСћ забіти сваім сакратаром.
Канчаткови виглядають вученню аб падвойнай ісціне надаСћ англійскі філосаф Уільям Акам (каля І285 - І349). Ен виступаСћ за раздзяленне галінаСћ філасофіі и теалогіі, бо лічиСћ, што дагмати релігіі Сћ сілу іх звишнатуральнага паходжання тичацца НЕ розуму, а віри и Волі. Акам виступаСћ супраць претенеій пап на Свєцко Сћладу и адстойваСћ принцип "Евангельскай беднасці", чим аказаСћ Моцний СћплиСћ на фарміраванне ідей Рефармациі. p> Французскі філосаф П'єр Абеляр (1079 - 1142) у сваім розчини "Так и неВ« падверг рацияналістичнаму аналізу змест Бібліі, твораСћ АйцоСћ Царкви и знайшоСћ там значную колькасць супяречлівих палаженняСћ. Сам Абедяр сцвярджаСћ, што ягоная дзейнасць накіравана на Сћзмацненне віри. Аднако ен лічиСћ, што віра фарміруецца на Аснова розумінню, критим самим розум биСћ пастаСћлени ім на Першай месца. Вученне Абеляра двойчи асуджалася каталіцкай царквой. p> адной з форм вальнадумства Сћ сяреднявеччи биСћ антиклерикалізм, а таксамо критика недахопаСћ царкоСћнага жицця. У творах народнаго фальклору духавенства абвінавачвалася Сћ сквапнасці, кривадушнасці, падмане, парушенні нормаСћ хрисціянскай маралі.
За гета ж критикавалі царкву и мисліцелі сяреднявечча. Так Джон Уінкліф у палею кнізе "Трактат аб багахульстве "абвінаваціСћ каталіцкае духавенства Сћ критим, што яно сваімі паводзінамі ганьбіць хрисціянства: тата, кардинали и епіскапи "рабуюць народ шяхам падману ...
