и маей паезіі, - якаючи рифмаваць НЕ крейди б Сенсит. Пает павінен Биць у пастаянних пошуках » [31, с.22]. Увогуле, що не толькі падрахункам усіх ранейших уласних ТВОРЧА пошукаў, альо и своеасаблівим запаветам сенняшнім Малад Пает гучаць мудрия СЛОВА вопитнага, Сталаг М. Танка:
Калі ви будзеце, сябри,
Зноў разважаць
Аб зачацці бязгрешним
Паезіі,
Аб непарушнасці
Канонаў жанравих
І граматичних форм,
Аб критим, якімі мусяць Биць
Елегіі, раманси, оди,
ЦІ аб критим,
Якім Памер
Треба пісаць вершить, -
Паклічце и мяне.
Бо як некалі
Маестра Дунікоўскі гавариў:" Я ўжо Чалавек старі
І хацеў б
Памерці пекло сміху « »Калі ви будзеце. [33, с.403].
Сталия Риси архітектонікі варлібра Паета толькі пачинаюць складвацца. Аднако ужо цяпер можна заўважиць яе некатория асаблівасці. Так гета вершаванай форми без усялякіх агаворак можна адрасаваць визначенне кампазіциі твора МАКСІМА Рильскага: гармонія, што з думкі виростають. Сапраўди, свабодни верш можа Даць яскравия приклади непасреднай абумоўленасці Будовий твора паступовим разгортваннем яго паетичнай думкі. Причим асноўную ролю тут адигривае інтанация (вось чаму свабодни верш годинах називаюць інтанацийним). Інтанация ў розчини виступаємо ў поўнай згодзе, з сінтаксісам, Які яна поўнасцю падпарадкоўвае и ў якім знаходзіць належноє падтримку. Менавіта таму, гаворачи пра кампазіцию свабоднага верша МАКСІМА Танка, треба Перш за ўсе мець на ўвазе яго інтанацийна-сінтаксічную структуру. «Звязанасць радкоў, іх узаемазалежнасць, агульная абумоўленасць логікай паетичнага подумки. Визначаюць кампазіцийную стройнасць и строгасць верша. Саксаул, Які »пекло древа ўзяў толькі саману неабходнае, - у гетим вобразним визначенні верлібра Анатоля Клишкі, Бадай, няма перабольшання.
Калісьці В. Жирмунскі ўпершиню звярнуў уваг на вялікую ролю, якую адигривае сітаксіс у свабодним Верше. «Мастацкай ўпарадкаванне сінтаксічних радкоў звязанае з ім, у большай альбо меншай Ступені, заканамернае размяшченне націскаў, - пісаў вядоми даследчик верша, - замяняе сабой тую строгу метричную схему, да якой ми привиклі ў страфічнай лірици [34, с.210]. Пазней Л. Цімафееў виказаўся яшче больш катигарична. Правільна звярнуўши ўвагу на аднародную інтанацийна-сінтаксічную пабудаву радкоў свабоднага верша, ен прийшоў да виснови, што »гетая паўтаральная інтанация, якая висловлюємо ў падобнай ссінкаксічнай Будова фрази, и визначае своеасабліви ритмом верша« [34, с.211]. А. Квяткоўскі, а криху пазней и А. Жоўціс, ідучи ўслед за колішнім меркаваянем Ю. Тинянава, адмовілі, аднако, верлібру ў так званим ізасінтаксізме на тій падставе, што ен »змацоўвае толькі частко радкоў, а не ўсе. Альо ж, па праўдзе, у адваротним випадкі ЦІ можна було б назваць гетую вершаваную форму свабодним вершить?! Д а гетага, своеасабліви сінтаксічни паралелізм з яўляецца адним з визначальних момантаў літаральна ва ўсіх паетаў-верлібристаў: У. Уітмена, Е. Верхарна, П. Елюара, П. Неруди, Н. Хікмета. Цікава, што Надав верш Д. Злобінай" Калі сустренеш дзяўчи...
